Aanmoedigen of Ontmoedigen?

Gaan staan voor wat jij nodig hebt in je werk vraagt moed. Bijvoorbeeld om het anders te doen dan je tot nu toe deed, en je omgeving van je gewend is. Om te experimenteren met nieuwe gewoontes waarvan je in het begin nog niet goed weet wat het je gaat opleveren. Om vaker nee te zeggen. Om het rustiger aan te doen, te vertragen.

Aanmoediging is dan erg welkom.

Nou heb ik gemerkt dat we onszelf een stuk eenvoudiger laten ontmoedigen dan dat we ons laten aanmoedigen. In taal een subtiel verschil. In effect groots. Hier ligt dan ook een mooie kans om stappen te maken om daadwerkelijk een verschil voor jezelf te maken. Een kans om je te laten aanmoedigen om je werk op een voor jou meer prettige manier in te richten zodat het je meer energie geeft dan kost.

Ontmoedigen?

Veel vruchtbare verlangens of wensen tot verandering zoals meer rust of tijd voor jezelf beginnen klein. Je neemt het waar als een stem of verlangen waarvan je weet dat het er is, maar die je vaak haast als vanzelf wegzet als niet haalbaar of realistisch. Je hebt immers nou eenmaal te maken met het takenpakket dat vast staat en in een vast aantal uur gedaan moet worden, je hebt nou eenmaal maar 24 uur in 1 dag. Je laat je hiermee kort gezegd ontmoedigen om überhaupt stíl te staan bij je verlangen.

Door al snel over je behoefte heen te stappen ontken je de goede bedoeling en de signalen die je worden gegeven tot verandering. Je geeft min of meer het sein; sorry, ik hoor je wel maar je mag er niet zijn, ik kan niks met je, stil maar.

Jammer, want wat als je je hier laat aanmoedigen?

Of Aanmoedigen?

Ieder verlangen naar meer ruimte voor onszelf begint als een zachte stem die vraagt om aanmoediging.

Koester iedere kleine stap, beweging of verlangen. De daadwerkelijke uitvoering is namelijk pas stappen verder en hoef je niet al gelijk naar toe over te gaan. Als je je voet bij een eerste stap niet duidelijk hebt neergezet dan heb je geen evenwicht én kracht om een tweede te nemen. Wees behoedzaam, als je niet gewend bent jezelf veel ruimte te gunnen is deze stem heel dapper!

Een nieuw pril idee leg je niet voor aan je meest kritische collega.

Door tijd te besteden aan het opmerken van je behoefte aan tijd en ruimte, neem je jezelf serieus en moedig je jezelf dus aan.

Als je ruimte geeft aan je behoefte wordt deze concreter zichtbaar, neemt je vertrouwen toe en kan het stap voor stap groeien in vorm en bestaansrecht richting realiteit.

Vergelijk jouw behoefte aan rust eens met de behoefte van een kind om nog even door te spelen als het tijd is om weg te gaan. Wat als je dit kind serieus neemt en zegt: “heh, zit je zo lekker te spelen, moeten we gaan, wat zou het fijn zijn als jij zou kunnen bepalen dat je nu nog even lekker kan doorspelen”. Je geeft het kind de boodschap: dat wat jij voelt, wens of het liefst wilt is oke en mag er zijn. Grote kans dat het kind niet alleen (al is het balend) mee gaat, het zal waarschijnlijk gewend raken met het opmerken en aangeven van zijn eigen behoeftes omdat hij merkt dat deze er toe doen. Er mag naar geluisterd worden. Net als naar jouw behoefte aan rust, ook al heb je niet direct alle antwoorden.

Het voornemen om je eigen behoeftes in werk concreet te maken met meer ontspanning en grip als effect, begint bij het opmerken en erkennen ván je behoeftes. Ze te zien als kansen die aangemoedigd mogen worden zodat ze jou zelf de informatie gaan geven om tot uitvoering te kunnen komen. Het begint met het opmerken van jouw eigen signalen.

Hoe?

Alles wat je aandacht geeft groeit. Geef aandacht aan wat er al wél is. Het opmerken en het voelen van je behoefte aan meer rust, ruimte of overzicht is er. Dit laat jij toe, je merkt het immers op, dit is er al! Erken dat je dit opmerkt en moedig jezelf hiermee aan. Hoe klein dit ook lijkt, hier maak jij ruimte. Je zet hiermee een eerste heel belangrijke stap.

Stap 2

Onderzoek je behoefte.

Verbind je ermee., door er contact mee te maken, maak nader kennis, tast af, teken, schrijf, mijmer, voel, ervaar, wees nieuwsgierig, nodig het uit zichzelf te laten zien en wees open en nieuwsgierig voor alle informatie, antwoorden, suggesties, ideeën, invulling.

Stap 3

Zet je behoefte in de wereld. Je behoefte, nog niet de uitvoering.

Schrijf, teken of zet woorden of spullen in je omgeving die jou in contact brengen of herinneren aan (het gevoel van) jouw behoefte en de opgedane suggesties uit stap 2. Geef het hiermee bestaansrecht. Belangrijk is het gevoel dat de vervulling van de behoefte jou geeft. Welk woord representeert (de sfeer van) dit gevoel? Wat helpt dit oproepen? Wat is het effect? Wat zien anderen aan jou als jij deze behoefte hebt vervuld? En waar ervaar jij dit al wel? Waar kun je het al meer toelaten?

Tussenstap

Mogelijk ervaar je weerstand bij het jezelf zoveel ruimte geven om helemaal in jouw behoefte te duiken, of om jezelf zoveel goeds te wensen. Dit is heel normaal! En een teken van groei, want hier ligt een kans om uit je comfort zone te stappen en het anders te doen dan je deed, met dus ook een andere uitkomst, namelijk meer ruimte voor jou!

Kijk of je de weerstand kunt opmerken, erkennen en accepteren voor wat het is. En kijk of je je er niet door hoeft te laten stoppen om verder te gaan.

Hier heb jij de keuze: laat je je ONTMOEDIGEN of laat je je AANMOEDIGEN? Je bent nu hier, je kunt het net zo goed een kans geven, kijken wat er gebeurt als je door gaat, ook al voelt het onwennig, onprettig of onbekend. Verbind je met de door jou gewenste uitkomst, die je aanspoorde hier mee aan de slag te gaan. Wil je meer grip, rust, ruimte of vertrouwen? Hier is je kans om het nu anders te doen. Stap voor stap.

Stap 4

Laat je aanmoedigen. Deel je behoefte en eventuele voornemens van stappen met belangrijke mensen om je heen. En vraag hen om je aan te moedigen.

Ook de Zelfzorgprofessional moedigt graag collega’s aan. Met artikelen, oefeningen, filmpjes, met workshops en met trainingen. Omdat jij er toe doet.